3. mövzu etibarilə insan qaçaqçılığını ələ alan bir roman kimi görünsə də, yazıçı bu zəminə dayanıb daha çox sosyoloji və psixoloji analizlər verməyə fokuslanıb. bəzi hissələrdə bu səbəbdən çox çürükçülüyə yol verib. adama elə təəssürat bağışlayır ki, günday qısa müddətdə çox kitab oxuyub və bu oxuduqlarını tökmə ehtiyacı içində bu romanı yazıb. biliklərimizin və təxəyüllümüzün bir mənbəsinin olması çox təbiidir əlbəttə. məni narahat edən tərəf, gündayın bu fikirlərinin çox yalın olmasıdır, elə bil zehnində və şüuraltında tam bişməyə icazə vermədən onları fizikiləşdirmə cəhdinə girib. belə nüanslarda kitabı buraxmaq istəyirdim, daha çox klassik ədəbiyyat oxuyan biri kimi mənə belə açıq sosyoloji məlumatlar xarakterli bir mətn oxumaq bezdirici gəlmişdi. ama nə yaxşı ki davam etdim, çünki ortalarından etibarən yazıçı hekayəni və əsas obrazı daha çox mənimsəyib, hadisələr daha təbii alınıb. süjet də bu mənada olduqca maraqlı bir istiqamətə yönəlib.
spoiler
kitabın bir nöqtəsində qəbullandım ki, hər şey davamlı pisə doğru gedir və hələ qaranlıq çox hadisələr yaşanacaq. buna görə ümidlərimi üzmüş sadəcə yazığım gələrək davam edirdim. bu sonluğa xoşbəxt sonluq demək nə qədər obyektiv olar bilmirəm, ama məni xoşbəxt etdi. psixi problemlərinin pikində intihar eləmədiyi, çünki buna vaxtı qalmadığını deyir gaza. bu çox xoşuma gəlmişdi. qəhrəmanımız o vaxt da ölə bilərdi, intihar edə bilərdi. ama o hekayəsini ortada qoymaq istəmədi, tamamlamaq üçün başa qayıtdı. keçmişdəki hər şeyi bir biri təmizləyib axırda gülümsəyərək sağollaşdı həyatla. məncə ümid dolu bir gedişat və sonluq idi, belə bir mövzuya yazıla biləcək ən xoşbəxt sonluq idi. daha xoşbəxti həddən artıq utopik olardı